Ο καρκίνος του όρχι αποτελεί το 1% περίπου των καρκίνων του ενήλικα και το 5% όλων των καρκίνων του ουροποιογεννητικού συστήματος. Κατά την διάγνωση, το 1-2% των καρκίνων είναι αμφοτερόπλευροι, είναι δηλαδή ταυτόχρονα και στους δύο όρχεις. Απαντώνται συχνότερα στην 3η και 4η δεκαετία της ζωής και διακρίνονται αδρά σε 2 μεγάλες κατηγορίες: τα σεμινώματα και τους μη σεμινωματώδεις όγκους. Παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου του όρχι είναι μεταξύ άλλων, η κρυψορχία (σύνδρομο ορχικής δυσγενεσίας), ο υποσπαδίας, η υπογονιμότητα, η ύπαρξη ιστορικού καρκίνου του όρχι σε συγγενή 1ου βαθμού και η ύπαρξη καρκίνου του όρχι στον άλλο όρχι.
Ο καρκίνος του όρχι εμφανίζεται συνήθως σαν μια σκληρία πάνω στον όρχι που γίνεται αντιληπτή από τον ασθενή, η οποία είναι ανώδυνη στο 75% των περιπτώσεων, ενώ μπορει να διαγνωσθεί τυχαία σπανιότερα στα πλαίσια υπερηχογραφικού ελέγχου ρουτίνας. Στο 1% των περιπτώσεων του ορχικού καρκίνου, οι ασθενείς εμφανίζουν γυναικομαστία.
Είναι σκόπιμος ο υπερηχογραφικός έλεγχος σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν είναι σαφής ο όγκος κατά την κλινική εξέταση. Από τις εξετάσεις αίματος, οι λεγόμενοι «δείκτες» στον καρκίνο του όρχι είναι η α-φετοπρωτεΐνη (α-FP), η β-χοριακή γοναδοτροπίνη (β-hCG) και η γαλακτική δεϋδρογονάση (LDH), οι οποίες πρέπει να ελέγχονται τόσο πριν το χειρουργείο της ορχεκτομής – της αφαίρεσης δηλαδή του όρχι που πάσχει – όσο και μία εβδομάδα μετά. Να σημειωθεί ότι οι εξετάσεις αυτές του αίματος μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογικές, παρά την ύπαρξη καρκίνου του όρχι, επομένως είναι απολύτου σημασίας η κλινική εξέταση και η απεικόνιση.
Θεραπευτικά, η αφαίρεση του όρχι, η λεγόμενη ορχεκτομή, είναι η θεραπεία εκλογής και σε ένα μεγάλο ποσοστό είναι και η μόνη θεραπεία στην οποία υποβάλλεται ο ασθενής.
